zondag 4 september 2016

Perspective



The words are on my lips.
The that change the perspective from what I see.
That may change the perspective from what you see.
So close, but so far away.
Though I don't want to sounds like a cliché.
Because all that isn't of this world, this now.
And maybe I still want to need them.
But I know that's not going to help.
Because we don't want thesame.
We want to change.
So badly.
And I don't know why.
Those words, that image, that place.
I don't know what to do.
How to make you see.
Although
Maybe not the now
Maybe the why
Maybe I'm scared.
That my perspective won't be yours.

zaterdag 30 juli 2016

Nieuw



Nieuw
Het voelt nieuw
Kunnen mensen elkaar voelen?
Geestelijk, lichamelijk
Spanning
huid op huid
De kleur van ogen
Bewuste bewegingen
Onbewuste bewegingen
Contact
Contact is goed
Contact is fijn
Overtuig me soms wat meer
Het voelt nog te nieuw

donderdag 7 juli 2016

Ogen onder de felle lichten



Ik keek omhoog. De lucht pikzwart, de felle lichten waren zo helder dat ik me afvroeg of de zon zo fel kon zijn. Daar zag ik hem staan. In de regen die als druppels een leger vormden dat zich om hem heen sloot, waardoor zijn silhouette tenger en mager leek. Een paar passen naar voren, waardoor ik gelijk al het kille, ijzige water tot op mijn botten voelde. Zwaar donder. Als God die besloot zijn vinger even op de aardbodem te plaatsen. De ramen schudden. Nog een paar passen, tot ik rende en mijn hart niet alleen in mijn ribben voelde, maar ook in mijn keel, mijn hoofd en overal in mijn lichaam. Mijn benen stopten, afwachtend van wat er zou komen. Hij draaide zich niet om. De bruine haren leken nu zwart, de slanke hals leek blanker. Ik wist dat ze blauw zouden zijn. Het lichte blauw met donkere vlekjes die in het licht als goud waren. Maar nu was het niet licht, nu was het koud en werden onze ogen geteiserd door het diepe zwart en de witte lichten die soms zo onverwachts kwamen. Hij draaide zich om. Ik keek naar zijn borst, hals, kin, neus, haar. Alles was nog precies hetzelfde als een half jaar geleden. En zijn ogen. Ik was niet verbaasd, bang of geschrokken. Ik wist het al. Zijn ogen waren licht. Zo licht als ik ze nog nooit had gezien. Het felle blauw stond in contrast met al het andere dat een donkere gloed had gekregen. De vlekjes waren edelstenen geworden, die toen het felle licht weer kwam, zich van alle kanten lieten bewonderen. Hij lachte. Het was een eerlijke lach. Het stond hem goed. Ik wist gellijk weer waarom ik terug was gekomen. Dat ik niet door de anderen was geroepen, maar door hemzelf, misschien zonder dat hij dat zelf wist. Hij lachte en ik lachte mee. Ik lachte van vreugde en ik voelde het in mijn buik. De lach die alle tranen verwierp en alles wat zwart was, weer kleur zou laten krijgen. Ik voelde het in mijn buik en in mijn hart. Mijn hele lichaam vertelde me dat hij het was.
‘Erin, wil je met me huilen? Naar het onweer?’ Zijn ogen vroegen het me voordat zijn stem dat deed. Zijn stem was diep en vol oprechtheid. De klank was anders, maar rijk. Verrassend, maar verrukkelijk. Ik lachte naar hem en pakte zijn hand. Het voelde alsof ik het al vaker had gedaan, het voelde bekend. Onze klank zwel aan. Ik huilde en voelde hem huilen. Als wolven huilden we naar de felle lichten, het zware donder en de beklemmende regen. Ze leken verslaanbaar. Wij leken onoverwinnelijk. Het leek allemaal zo goed.

De nacht was wakker en straalde warmte en energie af. We hadden lang gehuild, tot onze kelen er pijn van deden. Maar dat maakte niet uit, zijn hand was sterk en mijn hart was gevuld met het goud van zijn ogen. De volgende dag zou het onheil van hoe het verder zou moeten met zich meebrengen. Maar dat was voor morgen. Nu was nu. En nu was goed. En al die tijd wist ik niet dat mijn ogen zo donker waren geworden dat ze bijna zwart leken. En de vlekjes gloeiden en straalden als edelstenen.

maandag 20 juni 2016

Donkere ogen



Een witte lucht
Fijne silhouetten
Een aarzeling
Een glimlach
donkere ogen
Ik voel me thuis

donderdag 26 mei 2016

Gewoon even



Gewoon even
niet zoveel
niet zo snel
verandering van gedachtes

Gewoon even
boos kunnen zijn
slecht kunnen zijn
geforceerd
is wat ik nu niet wil

Gewoon even
de juiste persoon kunnen vinden
het beste moment kunnen kiezen
veiligheid
en geborgenheid

Gewoon even
een moment van rust
een moment stilte
klaar?
nog niet klaar

Gewoon even
niet zoveel
niet zo snel
en weer verder


woensdag 6 april 2016

zilveren draden


Op gegeven moment
breekt het
loopt het over
onzichtbare zilveren draden
laten los
wat naar buiten moet komen
Het is de natuur
we kunnen het veranderen
maar soms niet

zondag 3 april 2016

manouvres



















Het kan me niet pakken
Wolken geweld
vandaag met wit van onschuld
Maar niets is minder waar
Veranderlijk en gevaar
Ik weet hoe het werkt
Samenwerken
met de onvoorstelbare onstuimigheid
Krachtig zijn ze
Maar ik ben slim
Laag, hoog
Schijnbewegingen en manouvres
om nooit aan te vallen








dinsdag 1 maart 2016

blauw



Het blauwe uur van de avond is aangebroken.
De lucht koelt af en de stemmen worden zachter.
Het is de tijd van de zwaluwen.
De dag is voor de hittedieren, maar de blauwe koelte is voor de dieren die hun vrijheid koesteren.
Tuimelend tussen bomen door.
Genietend van het zachte blauw dat langzaam maar zeker een paarse gloed begint te krijgen.
Alleen vergezeld met elkaar, want de mensen houden niet van het blauwe.
Vreugde, droefheid, angst.
Ze vertellen elkaar verhalen en zingen slaapliedjes toe.
Snel, want het blauwe is bijna voorbij.
Één voor één floepen ze aan.
De lichten die de sterren ervan weerhouden advies te geven aan de personen op aarde die dat hard nodig hebben.
Het signaal dat ze verteld dat de nacht niet van hen is.
De verhalen worden afgeraffeld, de liedjes gestaakt.
Langzaam wijken ze uiteen, om het volgende blauwe uur weer te zingen en te dansen.


woensdag 3 februari 2016

I am a fox



' I am a fox.

My tail as long and hairy,

my ears as exact,

my sight as sharp,

my smell as delicate

and my walk as cunning',

said the cat from the neighbours.






Credits to photograph: Andreas Lie

donderdag 24 december 2015

Christmas lights




















Christmas night, another fight
Tears we cried, a flood
Got all kinds of poison in, poison in my blood

I took my feet to Oxford street
Trying to right a wrong
'Just walk away', those windows say, but I can't believe she's gone

When you're still waiting for the snow to fall
It doesn't really feel like Christmas at all

Up above candles on air flicker
Oh they flicker and they flow
And I am up here holding on to all those chandliers of hope

And like some drunken Elvis singing
I go singing out of tune
Singing how I've always loved you, darling, and I always will

Oh when you're still waiting for the snow to fall
It doesn't really feel like Christmas at all
Still waiting for the snow to fall
It doesn't really feel like Christmas at all





















Those Christmas lights light up the street
Down where the sea and city meet
May all your troubles soon be gone
Oh Christmas lights, keep shining on

Oh Christmas lights light up the street
Light up the fireworks in me
May all your troubles soon be gone
Those Christmas lights keep shining on


~ Coldplay